สถานีสุดท้ายของความทุกข์....

พระศาสดาทรงว่าไว้ในเหตุทุกข์ 

แล้วชี้สุขแสดงไว้นัยยะหนึ่ง

อันทุกขังสังสารนั้นลึกซึ้ง

เพียงเวลาน้อยหนึ่งไม่ถึงธรรม

พอมีทุกข์รุกเร้าเฝ้ารีบดับ

เร่งระงับดับร้อนร่อนถลำ

     ดับได้เพียงปลายทุกข์ที่มืดดำ

     เหตุอันทำให้ทุกข์ใจทันได้ดู

ก็แก้ทุกข์แบบว่าปัญญาน้อย

ใยต้องคอยเพ่งคิด-จิตอดสู

คิดทำไมมากความ-คอยตามดู

เพื่อให้รู้-รู้ทำไม! ให้รุงรัง

      อด-หิว-ร้อน หนาว-หม่นไหม้ จนใจ-อยาก

     เอาให้มาก-สนองใจ อย่าไปขัง

     หิวก็กิน ง่วงก็นอน ผ่อนกำลัง

     ทุกข์ประดัง-ก็แก้ไปทำไมมี

แท้คุณทุกข์-ลึกล้ำเชิงธรรมะ

ก่อพุทธะมรรคาปัญญาศรี

ดั่งไตรลักษณ์ว่าไว้ในคัมภีร์

ทุกขังมี อนิจจัง อนัตตา

     ควรตรองดูรู้ธรรมของความทุกข์

     เป็นเหตุแท้แห่งสุข-มนุสสา

     รู้จักทุกข์ให้ถ่องธรรมกรรมกริยา

จึงสุขาอารมณ์ค่อยพรมพราย

********

ที่มา**บายศรัย/ok.net