กฏแห่งกรรมของลำดวน

กฏแห่งกรรมเรื่องนี้ เขียนขึ้นตามความเชื่อของผู้เขียนเอง แต่ท่านผู้อ่านก็ควรใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยว่าสมควรจะเชื่อหรือไม่
"ลำดวน" เป็นชื่อของหญิงสาืวคนหนึ่งที่สวยมากทีเดียวในหมู่บ้านนั้น ลำดวนมีพี่น้องทั้งหมดห้าคน  ลำดวนเป็นคนที่สาม พี่น้องของลำดวนต่างมีครอบครัวแยกย้ายกันออกไปหมดแล้วคงเหลือแต่ลำดวนคนเดียวที่ไม่ได้สนใจหนุ่มคนใหนสักคน พ่อและแม่ได้แบ่งสมบัติให้ลูกๆทุกคน แต่ลำดวนได้มากกว่าพี่ๆและน้องๆัทั้งหมด เพราะลำดวนยังไม่มีใครและแต่งงานออกเรือนไป แถมยังคอยเลี้ยงดูพ่อแม่ และก็ไม่มีพี่้น้องคนใหนรังแกลำดวนเลย จนลำดวนอายุได้ยี่สิบห้าปี แม่ของลำดวนก็มาเสียชีวิต พอแม่ของลำดวนเสียชีวิตได้ไม่นาน พ่อของลำดวนก็มีแม่ใหม่มาให้ลำดวน ลำดวนโกรธพ่อมากเพราะกลัวว่าพ่อจะยกสมบัติให้เเม่ใหม่ ลำดวนจึงหาวิธีกลั่นแกล้งแม่ใหม่อยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าแม่ใหม่จะพยายามทำดีกลับเธอเท่าใดก็ตาม ก็ไม่ชนะใจลำดวนสักที ส่วนพี่ๆ้น้องๆของลำดวนก็ไม่ว่าอะไรเรื่องที่พ่อมีเมียใหม่ แถมยังพยายามช่วยพูดให้ลำดวนยอมรับเมียใหม่ของพ่อ
"ใครอยากรับก็รับไป แต่กูไม่มีวันยอมรับอีนี่่เป็นคนในครอบครัวนี้แน่"
คำพูดของลำดวนทำให้ผู้เป็นพ่อลำบากใจมากยิ่งขึ้น ตั้งแต่วันนั้นมาความเป็นกุลสตรีของลำดวนก็หายไปหมดสิ้น จากที่ไม่เคยเที่ยวก็เที่ยว ไม่เคยสนใจผู้ชายก็สนใจ พ่อพูดอะไรก็ไม่ได้ลำดวนจะเถียงพ่อตลอด จนในที่สุดพ่อและเมียใหม่ก็ต้องแยกทางกัน ซึ่งเมียใหม่ของพ่อก็เข้าใจเหตุผล
"ฉันเข้าใจพี่ แล้วก็ไม่โกรธพี่ด้่วย"
"งั้นพี่่จะให้เงินหนูไว้ใช้สักก้อนนะจ๊ะ"
"ขอบใจพี่มากจ๊ะ"
หลังจากนั้นลำดวนกับพ่อก็เข้าใจกันเหมือนเดิม แต่ผู้เป็นพ่อก็เห็นลำดวนไม่สบายมาหลายวัน อาการของลำดวนเหมือนคนเเพ้ท้อง จึงคาดคั้นเอาความจริง ลำดวนก็ยอมรับความจริงกับพ่อว่าเธอท้อง แต่ไม่ได้บอกว่าใครเป็นพ่อของเด็ก และยืนยันจะเอาเด็กออก ผู้เป็นพ่อต้องขอร้องเอาไว้
ข่าวลำดวนท้องไม่มีพ่อเลื่องลือไปทั่ว จนพ่อของเด็กก็มารับสารภาพกับพ่อของลำดวน งานแต่งงานแบบสายฟ้าแลบจึงเกิดขึ้น โดยความไม่พอใจของลำดวน
ส่วนสามีของลำดวนนั้นรัำกลำดวนมาก เฝ้าดูและเอาใจลำดวนเป็นอย่างดี แต่ลำดวนกับเกลียดพายัพผู้เป็นสามี เพราะพายัพเป็นคนจนและหน้าตาไม่หล่อ ไม่มีอะไรเทียบเท่ากับลำดวนได้เลย ลำดวนจึงชอบหาเืรื่องดุด่าพายัพตลอดเวลา หาเรื่องพายัพทุกวันเพื่อให้พายัพทนอยู่ไม่ได้ แต่พายัพก็ใช้ความรักและความดีเพื่อพยายามเอาชนะใจลำดวน ทำงานได้เิงินมาเ่ท่าไหร่ก็ให้ลำดวนหมดเกลี้ยง สร้างความเห็นใจให้กับพ่อตาอย่างมาก
"พายัพเอ๊ย พ่อสงสารเอ็งจับใจเลยว่ะ"
"ขอบคุณครับ แต่ไม่เป็นไรครับพ่อ อีกหน่อยลำดวนเขาคงเห็นความจริงใจของผมบ้าง"
จนลำดวนคลอดลูกออกมาเป็นผู้หญิงหน้าตาน่ารักน่าชัง พ่อของลำดวนตั้งชื่อให้ว่า ชลธิชา แต่ก็ยังไม่อาจทำให้ความเกลียดชังของลำดวนที่มีต่อพายัพนั้นลดน้อยลงได้
"ไอ้ยัพ เมื่อไหร่มึงจะออกไปจากชีวิตกูเสียทีวะ"
"ลำดวนเรามีลูกด้วยกันแล้วนะ และพี่ก็ไม่ได้ทำผิดอะไรด้วย"
"ผิดสิ ผิดมากด้วย ผิดที่มึงจน"
"ถ้าพี่ตายพี่ก็จะไม่เลิกรักลำดวนหรอก"
"เออ งั้นก็ไปตายสักทีสิ"
"จำคำพูดของลำดวนไว้นะ ว่าตอนที่พี่มีชีวิตอยู่ ลำดวนพูดอะไรไว้ และทำอะไรไว้กับพี่บ้าง แล้วพี่จะกลับมาเอาคืน"
พาำยัพ พูดพร้อมน้ำตานองหน้า ด้วยความเสียใจ พลางเดินไปหอมแก้มลูกสาววัย 1 ปีเศษ และเดินลงจากบ้านไป พร้อมกับคว้ามอเตอร์ไซค์คันเก่าคู่ใจสตาร์ทเครื่องออกไป
"ลำดวน ทำไมด่าแต่ไอ้ยัพมันวะ พ่อไม่เข้้าใจเอ็งเลยว่ะ"
"ก็ฉันเกลียดมันนี่่พ่อ"
"เกลียดมัน แต่ไปนอนกับมันจนท้องเนี่ยนะ"
"รักม้นจังนะไอ้ลูกเขยเนี่ย ถ้าตอนนั้นพ่อไม่มีเมียใหม่ ฉันก็ไม่ต้องเอาไอ้ยัพมาเป็นผัวหรอก"
ลำดวนเถียงเสร็จก็อุ้มลูกสาวเข้านอน  ผู้เป็นพ่อได้แต่อ่อนใจ ในคืนนั้นลำดวนกับลูกสาวกำลังหลับสนิท ได้มีลมโชยเข้ามาทางหน้าต่างอย่างแรง พร้อมเสียงของพายัพแว่วมาว่า
"แ้ล้วพี่จะกลับมาเอาคืน"
จนลำดวนต้้องสะดุ้งตืนขึ้นมา ลมที่พัดก็ค่อยๆหายไป ขณะีที่ลำดวนกำลังทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นว่าฝัน หรือรื่องจริงกันแน่ ก็มีเสียงมาตะโกนเรียกชื่อเธอ และพ่อ จนชลธิชาตกใจตื่นร้องไห้จ้่า
"ใครมาตะโกน อะไรดึกดื่นป่านนี้วะ" พ่อลำดวนตะโกนถาม
"ผมเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจครับ"
"ตำรวจเหรอมีธุระอะไรเหรอ"
"คุณพายัพเป็นลูกเขยลุงหรือเปล่าครับ"
"ใช่ครับ"
"เขาเสียชีวิตครับ ตอนนี้ศพอยู่ที่โรงพยาบาบครับ"
ทั้งพ่อและลำดวนตกตะลึงไม่เชื่อ แต่ตำรวจได้ยืนยันว่าเป็นความจริง ลำดวนจึงนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ที่ผ่านมา กับคำพูดที่ยังก้องอยู่ในหูไม่หาย ลำดวนเริ่มกลัีวในคำอาฆาตของพายัพขึ้นมา
ลำดวนจึงจัดงานศพให้แก่พายัพอย่างเรียบร้อย และจากนันลำดวนก็ต้องลำบากหาเลี้ยงทั้งพ่อและลูกสาวคนเีดียว ด้วยความเหน็ดเหนื่อย ลำดวนคิดถึงตอนที่พายัพอยู่ ลำดวนเเทบไม่ต้องทำอะไรเลย พายัพทำให้ทุกๆอย่าง ลำดวนนึกถึงคำอาฆาตแล้วอดเสียวสันหลังไม่ได้ ปากก็รำพันขอโทษพายัพต่างๆนานา
จนเหตุการณ์ผ่านไป ชลธิชา อาุยุได้ 18 ปี กำลังเรียนชั้นมัธยมปีที่่ 6 ลำดวนก็สูญเสียผู้เป็นพ่อไป  พอเสร็จงานศพ ชลธิชาก็เอ็นฯ ติดที่มหาวิทยาลัียในกรุงเทพแห่งหนึ่ง ลำดวนและชลธิชาจึงต้องห่างกันทั้งๆที่ต่างก็อดห่วงซึ่งกันและกันไม่ได้ แต่ก็ต้องจำใจเพื่ออนาคตของชลธิชาเอง เมื่อชลธิชาเรียนมหาัลัย ลำดวนก็ต้องเหนื่อยมากขึ้นอีก ถึงจะมีสมบัติก็ตาม แต่ก็เิริ่มหมดไปทุกวัน ลำดวนก็ต้องทำงานให้่มากขึ้นเพื่อสมบัติเก่าที่มีอยู่จะได้ไม่หมดไป แต่เหมือนลำดวนจะยิ่งแย่ลงไปทุกๆวัน ลำดวนทำงานอะไรๆก็มีแต่แย่ลง แย่ลง ลงทุนขายของก็ขาดทุน ขายสมบัติจนหมด แต่ลำดวนก็ไม่เคยบอกลูก เธอกลัวลูกเรียนไม่จบปริญญา
ลำดวนขายที่นาจนหมด เหลือไว้เพียงบริเวณที่ปลูกบ้านอยู่แค่ 10 ไร่ วัว 10 ตัว สุดท้ายลำดวนตัดสินใจขายวัว 10 ตัว ได้เงินก้อนหนึ่ง ฝากเอาไว้ในธนาคาร ส่วนตัวลำดวนก็สมัครงานในบริษัทแห่งหนึ่งในตำเเหน่งแม่บ้า้น ทำอยู่ได้ไม่นาน ชลธิชาก็ได้รับปริญญา ลำดวนจึงบอกสาเหตุที่ต้องขายสมบัติทั้งหมด ซึ่งชลธิชาก็เข้าใจดี
ซึ่งชลธิชาก็ได้งานในบริษัทแห่งหนึ่ง ในตำเเหน่งที่ดี ได้เงินเดือนขั้นต่ำถึง 7000 บาท ชลธิชาส่งให้ลำดวนใช้เดือนละ 3000 บาท ส่วนที่ีเหลือชลธิชาเก็บไว้จ่ายค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าใช้จ่ายต่างๆ ทำงานปีหนึ่งได้โบนัสเป็นหมื่นๆ ชลธิชาก็ให้ลำดวนจนหมด
ชีวิตของลำดวนเริ่มจะดีขึ้่นเรื่อยๆ ทั้งเงินเดือนที่ตัวเองทำได้ และรวมของชลธิชา ประกอบลำดวนเป็นคนตระหนี่
ชีวิตของลำดวนดีขึ้นจนผู้คนอิจฉาที่ลำดวนเลี้ยงลูกจนได้ดี แต่ชีวิตลำดวนก็ต้องตกต่ำอีก เมือลำดวนมาเจอ "ต้อม" เด็กหนุ่มอายุประมาณ 25 - 26 ปี ในตอนนั้นชลธิชาลูกของลำดวนก็อายุได้ 29-30 ปีแล้ว ทีแรกก็พูดคุยกันในฐานะคนที่ทำงานอยู่บริษัทเดียวกัน ต้อมก็เรียกลำดวนว่าป้า แต่พอนานๆไปไม่รู้ว่าความสนิทสนมของสองคนไปกันอีท่าใหนจนผู้คนเิอาไปนินทา ลำดวนปรนเปรอต้อมจนเงินเดือนตัวเอง กับที่ชลธิชาส่งให้้ไม่พอใช้ ต้อมอยากได้อะไรลำดวนต้องหามาปรนเปรอให้กับต้อม ถ้าขัดใจต้่อมก็โกรธ โวยวาย ลำดวนต้องเป็นฝ่ายตามง้อตลอด ต้อมพูดคุยกับสาวคนใหนก็ไม่ได้ ลำดวนต้องตามไปด่าและอาละวาดผู้หญิงคนนั้นจนหูดับตับไหม้ จนที่ทำงานต่างเอือมระอากับนิสัยของลำดวนเต็มที ลำดวนเที่ยวไปประกาศว่าต้อมเป็นผู้ชายของตน
พอเงินหมดก็จะโทรไปเร่งขอเงินชลธิชา ชลธิชาไม่มีให้เพราะเงินเดือนยังไม่ออก ลำดวนก็จะพูดว่าชลธิชาเนรคุณ เงินแค่นี้ก็ห่วงแม่ใช้ ทีตนยังหาเงินส่งให้ชลธิชาเล่าเรียนจนจบปริญญา ชลธิชาก็ไม่เข้าใจว่าผู้เป็นแม่ทำไมถึงเปลี่ยนไป
ชลธิชาจึงกลับบ้านโดยที่ลำดวนไม่รู้เพื่อหวังมาจับผิดลำดวน แต่สิ่งที่ ชลธิชาเห็น แทบไม่เชื่อสายตาตัวเองที่ผู้เป็นแม่จะทำไ้ด้ โดยการพลอดรักบทสวาทกับเด็กหนุ่มที่ยังเป็นรุ่นน้องชลธิชาซะอีก แทนที่ต้อมเห็นชลธิชาแล้วจะตกใจ แต่เปล่าเลย เขากลับวางท่าเหมือนเป็นเจ้าของบ้าน ชลธิชาไม่รอช้าเข้าไปตบหน้าต้อมพร้อมทั้งด่า ทั้งว่าต่างๆ ลำดวนเข้าไปขัดขวางและตบหน้าชลธิชาคืน ชลธิชาเสียใจที่แม่ทำกับเธอถึงขนาดนี้
"แม่หนูเป็นลูกแม่นะ แล้วไอ้นี่มันเป็นใคร" ชลธิชาถาม พร้อมกับร้องไห้
"ใช่ มึงเป็นลูกกู แต่กูเลี้ยงมึงมาโตแล้ว"
"งั้นระหว่างหนูกับไอ้นี่ แม่จะเลือกใคร"
เมื่อเจอคำถามนี้ลำดวนถึงกับอึ้งไปเหมือนกัน อีกใจก็รักลูก แต่ไม่รู้ว่าอีกใจทำไมต้องรักผู้ชายคนนี้เหลือเกิน รักชนิดขาดต้อมไม่ได้เลย แต่ชลธิชาก็เคี่ยวเข็ญต้องการคำตอบ
"กูเลือกต้อม ไ้ด้ยินแล้วใช่ใหม"
ชลธิชาใจแทบขาดเมื่อได้ยินคำตอบจากแม่
"งั้นหนูก็จะไม่กลับมาที่่นี่อีิก แล้วก็จะไม่ส่งเงินมาให้แม่อีก"
พูดจบชลธิชาก็วิ่งร้องไห้กลับไป ใจลำดวนแทบขาดเหมือนกัน เมื่อได้ยินลูกประกาศไ้ว้เช่นนั้น แต่ไม่รู้ทำไมลำดวนจึงเลือกต้อมแทนที่จะเลือกลูก
"เป็นเพราะต้อมแท้ๆ เลยครับที่ทำไห้พี่ลำดวนต้องทะเลาะกับลูกสาว"
ต้อมพูดเสียงอ้อน
"ไม่มีอะไรน่า ต้อมอย่าคิดมากสิ ยัยชลเขาก็พูดไปอย่างนั้นแหละ"
ลำดวนพูดปลอบใจตัวเอง ทั้งๆที่รู้ว่าชลธิชาเป็นคนใจเเข็ง ลองได้พูดอะไรไปก็จะทำได้อย่างที่พูดเสมอ
3 เดือนแล้วที่ชลธิชาไม่มาหา และไม่ได้ส่งเงินมาให้ลำดวน แต่คนแถวบ้านที่ไปทำงานที่เดียวกับชลธิชาบอกลำดวนว่า ชลธิชามีสามีแล้ว และแแต่งงานกันเเบบเงียบๆ สามีของชลธิชาเป็นคนมีฐานะดี ลำดวนอยากไปหาลูก แต่ก็กลัวว่าลูกจะไม่ต้อนรับ ส่วนต้อมก็หาเรื่องทะเลาะกับลำดวนทุกวัน ทั้งตบท้งตี แต่ลำดวนก็ไม่อาจจะเลิกกับต้อมได้ คนแถวๆนั้นได้แต่สงสารลำดวน แต่ก็มีบางคนที่สมน้ำหน้าลำดวน บ้างก็นึกไปถึงเรื่องที่ลำดวนได้ทำไว้กับพายัพสามีเก่าที่รักลำดวนเหลือเกิน
แม้แต่ตัวของลำดวนเองก็ยังอดคิดถึงเรื่องที่ตนได้ทำไว้กับพายัพเหมือนกัน ได้แต่รำพึงรำัพันกับรูปของพายัพ คิดไปว่าพายัพเกิดมาเป็นต้อมเพื่่อแก้แค้นตน
ส่วนชลธิชาก็รู้ว่าแม่ของตนกำลังลำบาก ที่บ้าน 10 ไร่ตอนนี้ัก็ขายปรนเปรอสามีหนุ่มไปเกือบหมด เหลือที่ไว้แค่บริเวณบ้านแค่ไม่กี่ตารางวา และต้อมก็ยังติดสาวใหม่ให้ลำดวนต้องปวดใจ แต่ลำดวนก็ไม่ว่าอะไร ขอแค่ต้อมไม่ทิ้งเธอก็พอใจแล้ว
ชลธิชาเวทนาผู้เป็นแม่เหลือเกิน ได้แต่ทำบุญเฝ้าอุทิศบุญกุศลไปให้เจ้ากรรมนายเวรของผู้เป็นแม่ อุทิศให้นายพายัพผู้เป็นพ่อ ขอให้แม่เลิกกับนายต้อมได้โดยเร็วๆ
แต่เหมือนกับเจ้ากรรมนายเวรจะไม่ยอมปลดปล่อยลำดวนเลย เธอรักต้อมถึงกับขนาดคลาดสายตาไปไม่ได้ ตามหวงแหนต้อมจนต้อมเริ่มอายผู้คน ทีมีแต่คนพูดว่าต้อมได้เมียแก่กว่าแม่ของตัวเอง กลับถึงบ้านลำดวนก็จะถูกต้อมตบตีตลอดโทษฐานทำให้ต้อมอายผู้คน เพื่อนฝูง ส่วนลำดวนนอนหลับตาลงคาใดก็จะฝันเห็นแต่พายัพสามีเก่าทุกคืน กับคำที่เค้าเคยพูดไว้ว่า
"แล้วกูจะกลับมาเอาคืน"
มันทำให้เธอต้องสะดุ้งตื่นขึ้่นมากลางดึกทุกครั้ง เพราะความเครียดและพักผ่อนไม่เพียงพอ จึงทำให้ลำดวนเกิดอาการหน้ามืดเ้ป็นลมขณะทำงาน แถมยังถูกผู้จัดการไล่ออกจากงานเนื่องจากลาหยุดบ่อย ส่วนต้อมไม่เคยสนใจในการป่วยของลำดวนเลย และไม่ไปเยี่ยมลำดวนที่โรงพยาบาลด้วยอีกต่างหาก เอาแต่เที่ยวไปวันๆ สร้างความเครียดให้กับลำดวนมากยิ่งขึ้น ลำดวนออกจากโรงพยาบาลยังไม่ทันได้ัีขึ้นบ้าน ก็มีแต่คนมาทวงหนี้ถึงบันไดบ้าน พร้อมกับบอกว่าต้อมให้มาเก็บกับลำดวน ส่วนต้อมก็ไม่เคยเห็นหน้าเลย ไปตามหาต้อมที่บ้านก็ไม่เจอ เจอพ่อแม่ของต้อมก็โดนด่ากลับมา ไปตามที่ใหนๆก็ไม่เจอเลย เจอแต่เจ้าหนี้มาทวงเงิน ลำดวนแทบเป็นบ้า แต่หารู้ไม่ว่าชลธิชาลูกสาวและนายศิวะบุตรเขยคอยตามดูอยู่ห่างๆ และคอยใช้หนี้่ให้บ้างโดยที่ลำดวนไม่รู้
ในเวลานั้น ลำดวนคิดถึงชลธิชาเหลือเกิน คิดถึงพายัพสามีเก่า เฝ้ากราบไหว้รูปของพายัพ ปากก็ขอโทษกับรูปของพายัพพลางร้องไห้ไปพลาง ลำดวนเหมือนอยู่ตัวคนเดียวในโลก พี่น้องไม่มีใครสนใจ หันหน้าไปพึ่งใครก็ไม่มีใครเหลียวแล มีแต่เมินหน้าหนี จนในทีสุดลำดวนก็เข้าไปอาศัยข้าววัดกิน เพราะที่ปลูกบ้านก็ขายใช้หนี้ให้ต้อมไปหมดแล้ว
ชลธิชารู้ข่าวของแม่ ก็รู้สึกสงสารจับใจ แต่อีกใจก็อยากให้ผู้เป็นแม่ลืมต้อมจริงๆซะก่อน
ชลธิชาได้เอาดวงของแ่ม่และต้อมไปให้หมอดูแห่งหนึ่งดู หมอดูบอกว่าต้อมคือพายัพกลับชาิติมาเกิด เพื่อแก้แค้นลำดวนทีทำไว้กับตัว แต่ชลธิชาก็ไม่เชื่อหมอดูสักเท่าไหร่
ชลธิชาต้ดสินใจไปถามความจริงเรื่องที่แม่ทำไว้กับพ่อหรือญาติๆของผู้เป็นพ่อ ก็ได้เรื่องจากน้องของผู้เป็นพ่อ ซึ่งชลธิชาเรียกเขาว่า
"อายอม"
อายอมเล่าให้ฟังจนละเอียด ชลธิชาจึงเริ่มเข้าใจว่าเวรกรรมมีจริง ถึงชลธิชาจะจำหน้าผู้เ็ป็นพ่อไม่ได้เพราะตอนพ่อตาย เธออายุได้แค่ปีเศษ แต่พิจารณาจากรูปถ่าย และพิจารณาจากใบหน้าของต้อมก็มีส่วนคล้ายนายพายัพอย่างมาก
ตั้งแต่ที่ลำดวนเข้าโรงพยาบาล ชลธิชาไม่เห็นต้อมมาเยี่ยมลำดวนเลย และลำดวนเองก็ไม่ได้ข่าวคราวของต้อมอีกเลย แต่ลำดวนก็ยังรักและคิดถึงต้อมอยู่ตลอดเวลา
ชลธิชาพาลูกและสามีมาเยี่ยมผู้เป็นแม่ีที่วัด ลำดวนดีใจมากที่ได้เจอหน้าลูกสาวอีกครั้ง ชลธิชาซื้อบ้านให้ผู้เป็นแม่และทั้งหมดก็กลับมาอยู่้ด้วยกันอีกครั้ง
"แม่ขอโทษที่ทำตัวเหลวไหล"
"แม่อย่าคิดมากสิจ๊ะ ชลและพี่ศิวะจะดูแลแม่เอง"
"ศิวะเขาไม่รังเกียจชลเหรอที่มีแม่ทำตัวไม่ดีอย่างนี้"
"ไม่หรอกจ๊ะ พี่ศิวะเขาเข้าใจ"
เสียงสองแม่ลูกพูดคุยปรับทุกข์ปรับโศกกันอย่างเข้าใจ
ทุกวันพระชลธิชาจะพาแม่ และสามีกับลูกๆไปทำบุึญที่วัดเพื่ออุทิศส่วนกุศลไปให้เจ้ากรรมนายเวร เเละนายพายัพเสมอๆ แต่ชลธิชาก็แอบเห็นแม่นั่งพูดกับรูปนายพายัพบ่อยๆ บางครัี้งชลธิชาจะเข้าไปคุยดัวย บางครั้งเธอก็ปล่อยให้แม่คุยอยู่กับรูปคนเดียว ชลธิชาเห็นแม่เพ้อแล้วอดน้ำตาไหลไม่ไ้ด้
อยู่ไม่นานลำดวนก็ล้มป่วยลง ชลธิชาและศิวะพาลำดวนเข้ารักษาที่โรงพยาบาลครั้งที่สอง ลำดวนเริ่มมีอาการเจ็บคอ เริ่มพูดไม่มีเสียง เริ่มกินอะไรไม่ค่อยได้ หมอบอกว่าลำดวนเป็นโรคมะเร็งหลอดลม ชลธิชาไม่บอกแม่ เพราะไม่อยากให้ลำดวนหมดกำลังใจ
ลำดวนเป็นคนไม่กินเหล้า หรือสูบบุหรี่ แต่ชลธิชาไม่เข้าใจว่าแม่ลำดวนเป็นโรคมะเร็งที่หลอดลมได้อย่างไร อายอมบอกว่าคงเป็นเวรกรรมที่ด่าผัวมาก ด่าไม่มีเหลือโคตรเหง้าเหล่ากอ หน้าโน้นหน้านี้ไม่มีเหลือ ลำดวนรู้ตัวว่าตัวเองเป็นโรคร้ายแน่นอนจึงขอกลับบ้าน จะไม่ขอตายที่โรงพยาบาล ซึ่งชลธิชาก็ตามใจแม่ และคอยให้กำลังใจตลอดเวลา
ทุกคนที่รู้ข่าวว่าลำดวนป่วยก็พากันมาเยี่ยม รวมทั้งพ่อแม่ของต้อมด้วย ทุกคนต่างเวทนาลำดวนเหลือเกินเมื่อมาเห็นสภาพของเธอ ไม่มีเค้าของความสวยไว้ให้หลงเหลืออีกเลย ร่างกายผอมโซ พ่อแม่ของต้อมนำเรื่องนี้ไปบอกต้อม และบอกให้ต้อมไปเยี่ยมลำดวนบ้าง เพราะต้อมเองก็เป็นต้นเหตุให้ลำดวนเป็นเช่นนี้ ต้อมยอมไปเยี่ยมลำดวนตามที่พ่อแม่ขอร้อง ทั้งๆที่ต้อมเองไม่อยากไปนัก
วันที่ต้อมไปเยี่ยมลำดวน เป็นวันที่ลำดวนแย่เต็ํมที ต้อมเห็นชลธิชากอดร่างลำดวนร้องไห้ ชลธิชาเห็นต้อมมาจึงหลบเพื่อให้ต้อมได้เข้าไปหาผู้เป็นแม่
"พายัพ"
เป็นคำแรกที่ลำดวนพูดเมื่อเห็นหน้าต้อม และเป็นเสียงที่พูดขึ้นมาได้ชัดเจนมาก ต้อมจับมือลำดวนขึ้นมากุมไว้ ลำดวนยิ้มทั้งน้ำตา
"พี่หายโกรธฉันแล้วใช่ไหม"
ต้อมทำหน้างงๆ กับคำพูดของลำดวน แต่ก็คิดไปว่าลำดวนคงจะเพ้อ
"แม่จ๋า นี่ต้อมไงจ๊ะ ต้ัอมเขามาเยี่ยมแม่เเล้ว" ชลธิชาบอกลำดวน
"ชล นี่ไงพ่อของลูก เข้ามาหาพ่อสิลูก"
"แม่" ชลธิชาเข้่าไปกอดแม่ทั้งน้ำตา
"พ่อเขาจากเราสองคนไปตั้งนานแล้วนะจ๊ะ"
"ชล พ่อเค้าหายโกรธแม่เเล้ว พ่อเขาจะมารับแม่ไปอยู่ด้วย"
ลำดวนพูดโดยที่สายตาก็ยังมองต้อม ทุกคนที่อยู่ที่นัุ้้นขนลุกกันทุกคน
แม้แต่ต้อมเองก็รู้สึกเสียวสันหลังเช่นกัน เพราะรู้ว่าพายัพเป็นสามีเก่าของลำดวน จากนัี้นเสียงของลำดวนก็แหบหายไป ลำดวนจับมือของต้อมไว้เเน่น ปากพะงาบพะงาบ จับใจความได้ว่า "ฉันขอโทษ" ไปเรื่่อยๆจนตาเริ่มหรี่ลง มื่อที่ำกำมือต้อมไว้แน่นเริ่มอ่อนแรงลง ในที่สุดก็นี่งไป ทิ้งความเศร้าโศกเสียใจไว้ให้กับทุกคน
ทุกคนช่วยกันจัดงานศพให้ลำดวนอย่างขะมักขะเม้น ต้อมบวชให้กับลำดวน 1 พรรษา และหลังจากนั้นก็ไม่มีใครเห็นต้อมและครอบครัวอีกเลย ได้เพียงแต่ข่าวลือว่าต้อมได้แต่งงานใหม่ไปแล้ว
ชลธิชากับสามีและลูกๆก็หมั่นทำบุญกรวดน้ำไปให้กับลำดวนอยู่สม่ำเสมอ อาจเป็นเรื่องที่เหลือเชืื่อ กับสิ่งที่เกิดขึ้นกับลำดวน และจะมีสักกี่คนที่จะเชื่้อเรื่องนี้เช่นกัน นอกจากผู้ที่รู้จักกับลำดวนเท่านั้น
กรรมเวรมีจริง ว่าแต่จะช้าหรือเร็วเท่านั้น คนที่ไีม่มีโอกาสแก้ตัวก็คือผู้ที่ลาโลกนี้ไปแล้ว ฉะนั้นคนที่ยังมีีชีวิตอยู่ยังมีลมหายใจ ก็ยังมีโอกาสได้แก้ตัวที่จะสร้างบุญกุศลไว้ให้กับตัวเอง ถึงจะลบล้างบาปที่เราเคยทำไว้ได้ไม่หมด แต่ก็อาจทำให้จากที่หนักอาจกลายเป็นเบาลงบ้างไม่มากก็น้อย คงไม่มีใครไม่เคยทำบาป ว่าแต่คนๆนั้นจะสำนึกผิดหรือไม่ แต่อย่างไรก็อย่าให้สายเกินไปก็แล้วกัน เพราะชีวิตของคนเรามันไม่ยาวนานนักหรอก

ที่มา -- หนังสือกฏเเห่งกรรม