รากเหง้าของบาป โลภะ โทสะ โมหะ
-อารมณ์ของฝ่าย โทสะ...สัตว์นรกทุกข์มากเร่าร้อนด้วยไฟบาปเผามากเกินไป ไม่เหมาะแก่การบำเพ็ญบรรลุธรรม เปรต ทุกข์เต็มไปด้วยบาปแห่ง ความอยาก หิวกระหายมากเกินไป ไม่เหมาะแก่การบำเพ็ญบรรลุธรรม ภพอสุรกาย โหดเหี้ยมเกินไป ไม่เหมาะแก่การบำเพ็ญบรรลุธรรม
สัตว์ติรัจฉาน มากไปด้วยความหลงมากเกินไป
ไม่เหมาะแก่การบำเพ็ญบรรลุธรรม
-อารมณ์ของฝ่ายโ ลภะ เทวดา ที่เต็มไปด้วยความสุขกามราคะมากเกินไป ไม่เหมาะแก่การบำเพ็ญบรรลุธรรม ..พรหมโลกม ที่สุขในสมาธิในฌานลึกมากเกินไป ไม่เหมาะแก่การบำเพ็ญเพื่อบรรลุธรรม ภพมนุษย์กลางๆ เหมาะแก่การบำเพ็ญสามารถบรรลุธรรมได้ เช่น เรื่องพิณ3สาย ไม่ตรึงเกินไป ไม่หย่อนเกินไป พอดีๆ
ขณะใดเกิดความโกธร ไม่พอใจ ขัดเคือง น้อยใจ ขณะนั้นไฟไหม้ใจ(อารมณ์บาปโทสะเกิด/ถ้าไม่มีสะติกำหนดบริกรรมตามรุ้บาปโมหะก้เกิดร่วมด้วย) ไม่เหมาะแก่การบรรลุธรรม
ขณะใดเกิดกามราคะ ความพอใจ รักใคร่ ติดใจ ขณะนั้นน้ำท่วมใจ (บาปฝ่ายโลภะเกิด/ถ้าไม่มีสะติกำหนดบริกรรมตามรุ้บาปโมหะก็เกิดร่วมด้วย) ไม่เหมาะแก่การบรรลุธรรม/ ขณะใดจิตเป็นกลางเฉยๆ (มัชชิมาปฏิปทาเกิด) ไม่ตกไปในอารมณ์ทั้งสองเหมาะแก่การบรรลุธรรม/ถ้าไม่มีสะติกำหนดบริกรรมตามสภาวะปัจจุบัน (บาปฝ่ายโมหะเกิด)
